تعداد بازدید: 170

توصیه به دیگران 0

چهارشنبه 14 تير 1396-9:39

تصویر یک تراژدی

ایران خانه ی ماست و مردمانش جملگی اعضای خانواده ی بزرگ وطن و دین و آیین، صفابخش و گرمابخش زندگی. برای ثبات این خانواده به همبستگی، انسجام و مشارکت موثر همگان سخت محتاجیم.


 مازندنومه؛ سرویس سیاسی، اسحاق کشاورز: آژیر خطر جنگ از رادیوپخش می شود، لحظه ای بعد صدای مهیب موشک های ویرانگر در گوشه گوشه ی شهر به گوش می رسد. متعاقب آن صدای آمبولانس در شهر می پیچد.

مردم شهر هراسانند. خواب و آرام از چشمان گریخته است. شهر از اضطراب آکنده است. روز بعد کودکان مدرسه ای آماج حمله ی تروریستهای بدسگال انتحاری قرار می گیرند. سایه ی هراس گسترده تر می شود.

اندکی بعد همه در چنبره ی ترس اند. مشاغل مختل می شود. اختلال معیشت بیشتر. افسردگی، میهمان ناخوانده ی روان مردم است و تنش های روانی افزونتر و افزونتر. همه چیز به سوی ویرانی است و مردم در هاله ی وحشت.

  دیر نمی پاید که مهاجرتها آغاز می شود. هر کس به سویی روان است، مقاصد نامعلوم و اوضاع درهم است. مرزهای گریز نامعین، متواریان جنگ پناهگاهی نمی شناسند؛ امنیت، مفقودترین واژه در نگاه منتظر آنهاست.

این مردمان هراسان و آشفته رو به کدام سو دارند؟! در مسیر کاروان مهاجران متواری بمبی از آسمان فرود می آید. در نقطه ای دیگر بمب کنار جاده ای منفجر می شود... تکه های بدن خون آلود آدمیان به هر سو پراکنده، زخمیان در یک سو و پریشان حالان در سویی دیگر....امدادگران کجایند؟! برمشام مردم بوی آزارناک مرگ می آید.

  این تصویری بسیار موجز از جنگ های امروزین است... آیا کسی بدان متمایل است؟!

طرح مسأله

با توجه به تصویرسازی بالا، این پرسش بزرگ پیش روی هر کسی است که "برای اجتناب از ورود به ویرانه های دردناک ناشی از جنگ چه باید کرد؟! "

شرح و بسط

اوضاع جهان نابسامان است، همه جا بوی مرگ می دهد. جنگ -این بدترین رخداد در زندگی بشر- همواره سایه به سایه ی آدمیان حرکت کرده است.

اشکال جنگ در ادوار تاریخ از سادگی محض به پیچیدگی کنونی پیش رفته است. انسان در گذر زمان با رشد تکنولوژی بر طبیعت غلبه کرده است. لکن شوربختانه ثمره ی چیرگی انسان بر طبیعت برقراری رابطه ی بهتر با همنوعان نبوده است.

  برخی قرائن حاکی است فن آوری بشر پیش از هر چیز در خدمت جنگ بوده است. فی المثل بسیاری  از دستاوردهای علوم پزشکی، درنتیجه ی کوشش مهندسان تکنولوژی جنگ حاصل شده است؛ دانش پزشکی نوین از آنجایی پایه ریزی شد که مجروحان جنگی محتاج مداوا بوده اند. آیا این دردناک و رنج آور نیست که اندیشه ی مرگ و نابودی بر اندیشه ی زندگی و نجات سبقت بگیرد؟!

دردناکی غلبه ی اندیشه ی مرگ بر اندیشه ی حیات بیشتر از آن رو است که در اغلب موارد آدمیان بین جنگ و مذهب رابطه و نسبت برقرار کرده اند. یعنی کسانی در دو سوی مرزهای دینی و مذهبی آن دیگری را در جبهه ی باطل انگاشته و پیروان دو سمت را به جان هم انداخته اند و در نهایت بازماندگان هردو سو بر قامت روان جانباختگان خود ردای قداست می آویزند تا موجبات تسلای خود را فراهم سازند...

رشد قارچ گونه ی گروه های جهادی سلفی در ممالک گوناگون به ویژه در بلاد اسلامی دلیل روشنی بر این مدعاست. اکنون در سده ی نخست هزاره ی سوم میلادی قرار داریم. فقط حدود صدوهشتاد سال مردم در صلح زیسته اند و بیشتر از دو هزار سال را در خشونت و وحشت جنگ به سر برده اند که اغلب آن نزاع پیروان مذاهب و فرقه های گوناگون با یکدیگر بوده است.

به رغم کوشش بشر امروزی برای زندگی در لوای عقلانیت، گویا حجم عظیم عقده های تاریخی خشونت همچنان بر تار و پود ذهن و روان انسان مستولی است و ماحصل چنین وضعی زایش پی در پی اندیشه ی مرگ در ذهن و جان آدمی است.

شومی سایه ی جنگ در روزگار ما بیشتر از آن رو است که بشر امروز به زشت ترین اشکال ترور برای مرگ بی پناهان و بی گناهان دست می یازد و برای این کار به غایت زشت خود ردایی مقدس می دوزد.اندوهناکی بیشتر آنجاست که منفعت طلبان با سوء نیت از جاهلان و خطاکاران(دارندگان جهل مرکب) برای نیل به اهداف و امیال خود سوء استفاده می کنند. نکته آنکه انسان در مسیر سودجویی، گاه دیگران را قربانی امیال خود می کند.

  هدف خدا از خلقت کائنات و به تبع آن بشر، جلب سود و منفعت نبوده است.اما هیچ بشری نمی تواند مدعی باشد برای تعقیب اهدافش سودی را نمی جسته است. آدمی حتی در معنوی ترین عمل خود به دنبال سود است. فی المثل اگر همه ی کارهایش را صرفا برای خشنودی خدا انجام دهد، همین جلب رضای خدا نوعی سودجویی است. نکته آن که طیفهای سودجویی آدمیان بسیار گسترده است و متاسفانه در بسیاری از موارد فزون خواهی در جلب منافع، آدمیان را رودروی هم قرار می دهد و جنگ محصول چنین رویارویی هایی است.
 
در اینجا برای درنگ بیشتر، توجه مخاطبان ارجمند را به کمپانی های ساخت سلاح در دنیا جلب می کنم.ا قتصاد خیره کننده ای که در دنیا صرف ساخت انواع اسلحه ی مرگبار می شود برای چیست؟ آیا زرادخانه های عظیم اسلحه و مهمات در دنیا برای نمایش خلایق ساخته و پرداخته شده اند یا جهت ایجاد درد و رنجهای عظیم برای آنان؟!

کشورهای غربی کم و بیش در زمینه ی تولید انواع اسلحه و مهمات در دنیا پیشتازند اما درصدر همه ی غربی ها، بی شک آمریکا قرار دارد. تکنولوژی فوق مدرن صنایع نظامی آمریکا، بودجه ی سرسام آور نظامی و گسترش حوزه ی نفوذ نظامی این کشور در تمامی نقاط دنیا، بر صحت این مدعا دلالت دارد.

با کمال شوربختی، تجار تراز اول آمریکا به ویژه صاحبان کمپانی های برتر صنایع نظامی این کشور از دهه ی 1960 به بعد آهسته آهسته در نظام سیاسی این کشور رخنه کرده اند و با نفوذ در عرصه های گوناگون اجرائی و تقنینی اهداف شوم خود را پیش برده اند و با به کارگیری تبلیغات وسیع رسانه ای افکار عمومی را به سمت اهداف خود متمایل کرده و بدین طریق ارزشهای دموکراسی آمریکا را به سوی زوال رانده اند تا جایی که آمریکا -این سرزمین به اصطلاح فرصت های طلایی- را به درجه ای از افول اخلاقی سوق داده اند که انسان بی اصالت و وارونه ای چون ترامپ بر کرسی رهبری اش جلوس می کند و هرجا بر طبل جنگ می کوبد. با رهبران متحجر خودکامه و مولد و مروج تروریسم جهان می نشیند و به کشوری چون ایران که مردمانش در حال تمرین دموکراسی ومدنیت اند، نسبت تروریسم می دهد.

  اسرائیل این مولود ناراست و ناخلف غرب در خاورمیانه، آتش بیار همه معرکه هاست. اسرائیل به هیچ وجه از صلح و ثبات در خاورمیانه خشنود نمی شود، زیرا آسایش و امنیت اسرائیل نسبت و رابطه ی مستقیم با بی ثباتی و جنگ در منطقه دارد.

این رویکرد دو دلیل عمده دارد: اول، خود اسرائیل فرزند نامشروع و وصله ی ناچسب منطقه است و هنوز در ذهنیت و روان مردم منطقه مشروعیت و مقبولیت ندارد، بلکه در کانون نفرت است.

دوم، همان صاحبان صنایع نظامی آمریکا که پیش برنده ی اهداف شوم جنگ در منطقه اند از ایادی و اذناب اسرائیل اند؛ پس منطق دوام و بقای اسرائیل هرج و مرج و نابسامانی، جنگ در منطقه، ترویج خشونت ، ایجاد اختلاف، نارواداری، انقلاب ها و تجزیه طلبی و آشفتگی و درماندگی و یأس و استیصال و آوارگی مردم منطقه به ویژه مسلمانان است.

با این همه اولا دولت مردان و مردم مسلمان منطقه باید این سوال بزرگ را پیش روی خود بگذارند که چرا ما تا این حد بی اصالت و حقیر و بازیچه ایم و اساساً راه برون رفت از این مخمصه چیست که قطعا به دولتمردان خودکامه ی عرب و اتباع فرو رفته در اعماق جهل و بیگانه از حداقل های دموکراسی و مدنیت اینان چندان امیدی نیست. لکن آیا حکومت و مردم ایران نمی توانند خود را از این پیچ و پرتگاه خطر نجات بخشند؟ بی شک ابزار ابلاغ پیام مردم ایران صندوقهای آراست و مردم ایران با حضور در پای صندوقهای رأی خواسته هایشان را به روشنی به حاکمان رسانده اند.

مردم شریف ایران اگر جنگ طلب بودند به رقبای انتخابات یعنی 1.انقلاب 2.کودتا 3.شورش های مرکز گریزانه(تجزیه طلبی) 4.استقبال از حمله ی خارجی، متمایل می شدند. اما ایرانیان از قِبَل تمرینهای دموکراسی پس از مشروطه به ویژه در انواع انتخابات پس از انقلاب به درجه ای از بلوغ فکری رسیده اند که صلح آمیزترین، کم هزینه ترین، کم درد و رنج ترین ، عقلانی ترین و اخلاقی ترین روش یعنی انتخابات را برگزیده اند و بر این روش اصرار و پافشاری دارند و از همه ی دست اندرکاران و حاکمان خود انتظار دارند تنها از شیوه های دموکراتیک و با دیپلماسی قوی، مردم را از دردها و رنجهای اجتناب ناپذیر و وحشتناک جنگ دور نگه دارند.

مردم ایران به فراست دریافته اند که راز رهایی کشورهای دموکراتیک از خطر جنگ، داشتن فرهنگ دموکراسی و برخورداری از نهادهای مدنی و دموکراتیک است. ممالک پایبند به ارزشهای دموکراسی پس از جنگ جهانی دوم، گلیم خود را از رنج ها و مخمصه های ناشی از جنگ بیرون کشیده اند اما کشورهای خاورمیانه هنوز در میانه ی شعله های جنگ، انقلاب ها، تجزیه طلبی، نگون بختی، آوارگی و انواع دردها و رنج های مهلک گرفتارند، فقط به دلیل نداشتن فرهنگ دموکراسی...

مقام معظم رهبری در خطبه های عید فطر خود به نکات بسیار مهمی اشاره کرده اند که جملگی تاییدی است بر جایگاه پدری ایشان برای همه ی فرزندان در خانواده ی بزرگ وطن.
آنگاه که بین فرزندان بر سر حوائج و خواسته ها اختلاف حاصل می شود، پدر دو کار می کند. یا  به کلی اظهار بی طرفی می کند و یا از شأن پدری خود برای رفع اختلافات بهره می گیرد تا فرزندان به احترام او دست از ادامه ی اختلاف بردارند و دست در دست هم به آبادانی و توسعه ی زندگی خود و ادامه ی مهرورزی ، شفقت ورزی و عشق ورزی بپردازند.

در میان فرزندان گاه ممکن است کسانی باشند که امکان دسترسی شان به پدر بیشتر باشد، به نظر می رسد. حرمت برادری و خواهری اقتضا می کند که در خلوت حضور با پدر از دو شأن پاسداری کنند 1.پاسداری از شأن برادری یا خواهری در غیاب برادر یا خواهر 2.پاسداری از شأن رفیع پدری در نظام خانواده .

  متمایل ساختن ذهنیت و روان پدر به سمت منافع خود در غیاب برادران و خواهران، تباه کردن اخلاق و نابسامان کردن نظام خانواده است. خانواده ی بزرگ وطن الگوی خانواده های واقعی است.آنچه در آنجا رخ دهد لاجرم در اینجا هم رخ خواهد داد.

پاسداری از حرمت اعضای خانه، صیانت از ایران و آیین پاک مردم ایران است. بنابراین از همه ی فرزندان انقلاب ایران انتظار است که در این موقعیت خطیر با پاسداری از ارزشهای ارجمند خانوادگی، هم از جایگاه و منزلت پدر پاسداری کنند و هم به دوام و بقای خانواده ی بزرگ انقلاب بلکه کل وطن مدد برسانند.

ایران خانه ی ماست و مردمانش جملگی اعضای خانواده ی بزرگ وطن و دین و آیین، صفابخش و گرمابخش زندگی. برای ثبات این خانواده به همبستگی، انسجام و مشارکت موثر همگان سخت محتاجیم.

 


  • صلح و مردم دوستی به جای خود !پاسخ به این دیدگاه
    جمعه 16 تير 1396-8:22

    اما دوست عزیز لالایی را برای بچه ها میخوانند نه برای بیمار ، شما بهتر است فکری به حال جامعه بیمار کنیذ !

    • سه شنبه 20 تير 1396-8:31

      نفرت انگیز این است کتاب ها را باز کنی از روی آن بنویسی و هیچ منبع و مرجعی را معرفی نکنی از خیانت های 8 ساله دولت احمدی نژاد این بود که همه را فرستاد دانشگاه کارمندهایش تحصیل کرده باشند همه دکتر.... متاسفانه اینا هم امر برشان............... ول کنم بهتره فقط دوست من گزاره های بسیاری از خودتان نیست شرط امانت داری این است که اشاره کنی . با سپاس فراوان مطلب خوبی بود بهره مند شدیم انشالله


    ©2013 APG.ir